1920X2344_ARTIST_BANNERS_WEB_AL_ATTAR

MOHAMMAD AL ATTAR

Δημιουργώντας θέατρο στα όρια μεταξύ τεκμηρίωσης και μυθοπλασίας

Ο θεατρικός συγγραφέας και δραματουργός Mohammad Al Attar μας προσκαλεί σε μια διάλεξη - συζήτηση με επίκεντρο τη συσχέτιση μυθοπλασίας και πραγματικού στο θέατρο ντοκιμαντέρ. Βαθιά επηρεασμένος από τα γεγονότα της Αραβικής Άνοιξης και τις κοινωνικοπολιτικές επιπτώσεις του εμφυλίου πολέμου και των αιματηρών συρράξεων στη πατρίδα του, μας μυεί σε μια πορεία εσωτερικής καλλιτεχνικής αναζήτησης και ακροβασίας ανάμεσα στην παρουσίαση των γεγονότων ως τεκμήρια και στην αναπαράστασή τους με στοιχεία μυθοπλασίας. Στο πλαίσιο αυτό μοιράζεται σκέψεις και παραδείγματα από την προσωπική του καλλιτεχνική διαδρομή, κάνοντάς μας παράλληλα μετόχους μιας σειράς καλλιτεχνικών συγκρούσεων και ερωτημάτων που καταλήγουν στο προσωπικό του παράδοξο: «Κάθε φορά που χρησιμοποιώ τη φαντασία μου προκειμένου να δημιουργήσω μια ιστορία για τη Συρία, ανακαλύπτω ότι οι μυθοπλαστικές διαστάσεις της ιστορίας είναι πολύ πιο ρεαλιστικές από την ίδια την πραγματικότητα». Το συμπέρασμα αυτό μας οδηγεί σε ένα καίριο και διαχρονικό πεδίο συζήτησης για το θέατρο ντοκιμαντέρ: Πώς δημιουργούμε θέατρο σε καιρούς μεγάλων κοινωνικών και ιστορικών αναταραχών και ποια είναι τα όρια μεταξύ ντοκιμαντέρ κα μυθοπλασίας;

O Mohammad Al Attar (Συρία) είναι θεατρικός συγγραφέας και δραματουργός που πλέον ζει και εργάζεται στο Βερολίνο. Γεννήθηκε στη Δαμασκό και σπούδασε Αγγλική Λογοτεχνία και Θέατρο στο Higher Institute of Dramatic Arts (Δαμασκός) και Goldsmiths University (Λονδίνο). Στο επίκεντρο του καλλιτεχνικού του ενδιαφέροντος βρίσκονται τα γεγονότα της Αραβικής Άνοιξης και οι κοινωνικοπολιτικές επιπτώσεις του εμφυλίου πολέμου και των αιματηρών συρράξεων στη γενέτειρά του. Τα έργα του, μεταξύ των οποίων ‘Withdrawal’, ‘Online’, ‘Look at the street...this is what hope looks like’, ‘Could You Please Look into the Camera? ’, ‘While I was waiting’, ‘Aleppo, a Portrait of Absence’ και ‘Damascus 2045’, έχουν προβληθεί σε διεθνείς θεατρικές σκηνές και φεστιβάλ (Festival d’Avignon, Onassis Stegi, Volksbuhne, HKW, Theater Powzechny, Theater Freiburg κ.α.). Από το 2007 συνεργάζεται με τον Σύριο σκηνοθέτη Omar Abusaada, με τον οποίο έχει συμπράξει στις περισσότερες παραστάσεις του, οι οποίες ακροβατούν ανάμεσα στη μυθοπλασία και το ντοκιμαντέρ. Ανάμεσα σε αυτές και η θεατρική τριλογία εμπνευσμένη από αρχαίες ελληνικές τραγωδίες με κεντρικά πρόσωπα εκτοπισμένες γυναίκες από τη Συρία: ‘The Trojan Women’ (2013), ‘Antigone’ (2014) και ‘Iphigenia’ (2017).

Creating theatre on the boundaries between documentation and fiction

“After the outbreak of the revolution in Syria in March 2011, I wanted to continue my focus on documentary theatre. In fact, I became more obsessed with it; but I was not exactly interested in a literal transfer of the facts, but rather in the reshaping of some of those facts, as they occurred, into a theatrical form. The basic point was to present these facts to the spectators and hold them responsible for what they choose to do with them. Today, I realize that this approach was my response to a growing feeling that people outside Syria did not know what was going on inside it. I felt that theatre (and art in general) can communicate things differently from the press, the news, or think tank reports. I tend to believe that theatre creates a unique relationship with the audience. Watching a live performance is an experience that leaves long-lasting impressions and memories. Gradually, however, I abandoned my preoccupation with pure documentary formats and started to merge documentation with fiction. But then came a paradox: whenever I used my imagination to craft a story about Syria, I discovered that the fictional dimensions seemed more realistic than reality itself. This inevitably led to an essential question: How do we make theatre in times of great upheavals? And what are the boundaries between documentation and fiction in a similar context? I will try to address these issues by sharing with the audience my personal journey of making theatre in the last decade”. 

Mohammad Al Attar (Syria) is a playwright & dramaturge born in Damascus. He obtained a degree in English Literature, followed by a degree in Theatre Studies from the Higher Institute of Dramatic Arts, Damascus. Mohammad completed his studies with a Master’s degree in Applied Theatre at London’s Goldsmiths University. His plays (‘Withdrawal’, ‘Online’,’ Look at the street...this is what hope looks like’, ‘Could You Please Look into the Camera?’ ‘While I was waiting’ and more) were staged at various international festivals and venues around the world.  For most of his plays, he joined forces with the Syrian director Omar Abusaada. Their performances take place on the boundary between fiction and documentation. Together, they completed their theatrical trilogy of adapting Greek tragedies dedicated to the lives of women seeking refuge from war. Following ‘The Trojan Women’ (2013) in Jordan, and ‘Antigone’ (2014) in Lebanon, ‘Iphigenia’ was staged at Volksbühne, Berlin in September 2017. In Berlin, Al Attar has also premiered ‘Aleppo, a Portrait of Absence’ at HKW. His play ‘The Factory’, a co-production of Ruhrtriennale Festival and Volksbühne, premiered in August 2018. His recent play ‘Damascus 2045’ was produced by Theater Powzechny in Warsaw and Theater Freiburg in Germany.

1920X2344_ARTIST_BANNERS_WEB_HASHEM-ADNAN

HASHEM ADNAN

Πώς τελειώνει αυτή η παράσταση;

«Δεν υπάρχουμε πια. Οι ιστορίες μας έχουν πεθάνει. Το μόνο που μας έχει απομείνει είναι να προσπαθήσουμε απεγνωσμένα να αναδημιουργήσουμε τη ζωή μας. Να ξαναφτιάξουμε το συλλογικό, το ατομικό, τους τρόπους να υπάρχουμε. Ο μόνος τρόπος να φανταστώ αυτή την ιδέα να υλοποιείται είναι μέσα από το θέατρο. Η πραγματικότητα είναι υπερβολικά πραγματική για να είναι ανεκτή».

Μέσα από μια σειρά παιγνιωδών υποθέσεων και αναστοχασμών, ο σκηνοθέτης, δραματουργός και ηθοποιός Hashem Adnan μας προσκαλεί σε μια διάλεξη - διαδραστική συνάντηση, στη διάρκεια της οποίας θα ανακαλύψουμε τρόπους ανακατασκευής της πραγματικότητας μέσα από τον συνεργατικό και συλλογικό τρόπο ζωής. Ο καλλιτέχνης, με εργαλεία του τους συμβολισμούς και τη φαντασία, μας προκαλεί να οραματιστούμε  μια ζωή όπου η ατομικότητα χάνεται, οι ατομικές ιστορίες αποτελούν παρελθόν και το βλέμμα μετατοπίζεται πλέον στη δημιουργία ενός κριτικού συλλογικού φαντασιακού μέσω του θεάτρου.

 

O Hashem Adnan (Λίβανος) είναι σκηνοθέτης, δραματουργός και ηθοποιός με έδρα τη Βηρυτό. Το έργο του, βαθιά πολιτικό, περιλαμβάνει συλλογικά και ατομικά projects, θεατρικές παραστάσεις, εικαστικές παρεμβάσεις και ταινίες μικρού μήκους, ενώ προσανατολίζεται στην υιοθέτηση καλλιτεχνικών πρακτικών εκτός πλαισίου νεοφιλελεύθερων πρακτικών. Από το 2009 έως το 2018 συνεργάστηκε με την Zoukak Theatre Company στη Βηρυτό, λαμβάνοντας μέρος σε πάνω από 15 παραστάσεις που παρουσιάστηκαν τόσο στο Λίβανο όσο και διεθνώς σε χώρες όπως η Ινδία (ITFOK), η Νορβηγία (The International Ibsen Conference) και η Ιταλία (Biennale Archipelago Mediterraneo), εναλλάσσοντας  τους ρόλους του perfomer, του σκηνοθέτη και του δραματουργού. Έχοντας ως επίκεντρο του καλλιτεχνικού του ενδιαφέροντος την τοπική ιστορία και τη μνήμη του τραύματος, δημιούργησε με τη Zoukak τα project ‘The Marechal of Abadiyeh’ (2009), ‘Perform-autopsy’ (2013) και ‘Heavens’ (2014). Στις ατομικές του παραστάσεις και site-specific performances, όπως οι ‘Erase This Face Off You’ (2008) και ‘The Voicer’ (2017), χρησιμοποιεί το δημόσιο χώρο για να πειραματιστεί με ήχους, φωνές και προβολές video ενώ παράλληλα καταγγέλλει τις πρακτικές κατάχρησης της αστυνομικής και πολιτικής εξουσίας (‘Collete Never Showed Up’).

How Can This Show End?

“We no longer exist. Our stories died. Our only option left is to desperately try to recreate our life. Recreate the common, the collective, the individual, and the ways of being. The only way I am able to imagine this idea taking shape is through theatre. Reality is too real to bear.

How can we contribute to a critical, collective critical imagery? Would this imagery play a part in shaping our present and near future? I am referring to critical, collective imagery that does not cage itself inside a story. When a story is present and the process of recreating this story is missing, this story becomes a cage. How distant are we from our stories? From our realities? Can we still just tell our stories? Or should we take part in reshaping the whole reality within which our stories are told? This workshop will try to explore ways of re-creating reality through a cooperative and collective way of living”.

 

Hashem Adnan (Lebanon) is a director, playwright, and actor based in Beirut. He received his BA in Acting and Directing from the Lebanese University in 2006. He played the madman in his graduation project, and this madman lives inside him ever since. Hashem is particularly interested in the political behind every breath, bite, text, or event. He practices performance as a space of re-creation of reality and is interested in art practices that operate outside of the neoliberal realm. His work combines collective and solo projects, theatre plays, performance interventions, and short films. In his quest for meaning and meaning-making, he uses different tools and mediums including video, poetry, voice, and Facebook posts. From 2009 to 2018, as a member of Zoukak Theater Company, he has taken part in over 15 performances (among which The Marechal of Abadiyeh, Perform-autopsy, and Heavens), alternating roles between performer, writer, and director. These theatre pieces have been staged in different venues across Lebanon and internationally, including the ITFOK (India), the International Ibsen Conference (Norway), and the Biennale Archipelago Mediterraneo (Italy). His solo works include The Story of the Man Who Inhabited His Shadow (2018) and Collete Never Showed Up, as well as the site-specific performances The Voicer (2017) and Erase This Face Off You (2008), which use the public space to experiment with new forms of performance with voice, sound, and video. His favorite performance space, though, is a demonstration where he can chant, observe, negotiate and clash.

1920X2344_ARTIST_BANNERS_WEB_EDWARD_IMAN

EDWARD MUALLEM & IMAN AOUN

Από το προσωπικό στο δημόσιο

Ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και θεατροπαιδαγωγός Edward Muallem, και η βραβευμένη ηθοποιός και σκηνοθέτις Iman Aoun, συνιδρυτές του ASHTAR Theatre, παρουσιάζουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα βιωματικό εργαστήριο που προσκαλεί τους συμμετέχοντες να ανακαλύψουν δρόμους αυτό-έκφρασης και σκηνικής αλληλεπίδρασης, αποκτώντας ενεργό ρόλο ως ερμηνευτές. Μέσα από ένα θεατρικό παιχνίδι που περιλαμβάνει ασκήσεις συναισθηματικής και σωματικής ενδυνάμωσης, οι συμμετέχοντες θα επιχειρήσουν να χτίσουν μια ομάδα η οποία θα τους εμπνεύσει ασφάλεια και εμπιστοσύνη, και θα τους δώσει το βήμα να αφηγηθούν για πρώτη φορά προσωπικές ιστορίες. Στη συνέχεια, με την καθοδήγηση των εκπαιδευτών θα επιχειρήσουν να μετατρέψουν τις προσωπικές τους ιστορίες σε θεατρικές σκηνές αλληλεπίδρασης με την προοπτική αυτές να παρουσιαστούν μπροστά σε κοινό. Το εργαστήριο αντλεί από την παράδοση του Θεάτρου του Καταπιεσμένου όπως αναπτύχθηκε από τον Βραζιλιάνο σκηνοθέτη Augusto Boal, και συγκεκριμένα από τις τεχνικές του Forum Theatre και Image Theatre.

Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να φορούν άνετα ρούχα σε όλη τη διάρκεια του εργαστηρίου.

 

Ο Edward Muallem (Παλαιστίνη) είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης και θεατροπαιδαγωγός (ΒΑ in Theatre Studies). Το 1977, υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της παγκοσμίου φήμης θεατρικής εταιρείας El-Hakawati στην Ιερουσαλήμ, ενώ το 1991 συνίδρυσε τη θεατρική εταιρία ASHTAR Theatre στην Ιερουσαλήμ, η οποία πρωτοστατεί προσφέροντας μεταξύ άλλων καινοτόμα εκπαιδευτικά προγράμματα σε νέους της Παλαιστίνης, προϊόν των οποίων είναι η δημιουργία θεατρικών παραστάσεων με τη συμμετοχή τους. Ο Edward είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος εκπαιδευτής θεάτρου που ειδικεύεται στις τεχνικές των Theatre of the Oppressed και Forum Theatre. Από το 1994, ηγείται θεατρικών εργαστηρίων με παιδιά και νέους σε τοπικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο. Ο Έντουαρντ είναι σήμερα Γενικός Διευθυντής του ASHTAR Theatre και έχει επίσης διατελέσει Καλλιτεχνικός Διευθυντής του International Theatre of the Oppressed Festival (2007-2015) στην Παλαιστίνη.

 

Η Iman Aoun (Παλαιστίνη) είναι βραβευμένη ηθοποιός, σκηνοθέτης, δραματουργός και εκπαιδεύτρια θεάτρου. Μέλος του θεάτρου El-Hakawati τη δεκαετία του '80, το 1991 συνίδρυσε τη θεατρική εταιρία ASHTAR Theatre, με την οποία επινόησε και σκηνοθέτησε πολλές επιτυχημένες παραγωγές, μεταξύ των οποίων ο Ριχάρδος Β’ που περιόδευσε στο Shakespeare's Globe Theatre (2012). Ανάμεσα στις πρωτοβουλίες που έχει εμπνευστεί ξεχωριστό ρόλο έχουν τα διεθνή projects‘100 Artists for Palestine (2003), ‘The Gaza Mono-Logues (2010) και‘The Syrian Monologues (2015-2016) που βασίζονται σε ιστορίες Σύριων προσφύγων. Μεταξύ 2014-2016, συντόνισε το ‘One Billion Rising’ στην Παλαιστίνη – ένα παγκόσμιο κάλεσμα για τον τερματισμό της βίας κατά των γυναικών. Η Iman είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Palestinian Performing Arts Network.

From the personal to the public

The actor, director, and drama trainer Edward Muallem, and the award-winning actress and director Iman Aoun, co-founders of the emblematic ASHTAR Theatre in 1991 in Jerusalem, present for the first time in Greece an intensive workshop that invites participants to discover paths of self-expression and active interaction on stage. During the workshop, participants will be exposed to a number of emotional and physical warm-up theatre exercises. Those team-building theatre games aim to create a space of mutual trust and support that will encourage each member of the group to share personal stories of oppression for the first time in front of others, and then collectively work in order to transform those stories into interactive theatrical scenes meant to be presented to an audience. The workshop draws from the Theatre of the Oppressed tradition – an interactive theatre form developed by the Brazilian theatre practitioner and director Augusto Boal – utilizing, in particular, Image Theatre and Forum Theatre techniques.

All participants are requested to wear comfortable clothes.

Edward Muallem (Palestine) is an actor, director, and drama trainer (BA in Theatre Studies). In 1977, he was one of the founders of the world-renowned El-Hakawati Theatre company in Jerusalem. In 1991, he co-founded ASHTAR Theatre with Iman Aoun in Jerusalem, where he is currently the General Director. Edward is an internationally recognized theatre trainer specializing in Theatre of the Oppressed and Forum Theatre techniques. Since 1994, he leads drama workshops with children and youth at a local, regional and international level. Edward has also served as the Artistic Director of the International Theatre of Oppressed Festival (2007-2015), which was organized by the ASHTAR Theatre in Palestine.

Iman Aoun (Palestine) is an award-winning actress, director, dramaturge, and theatre trainer with an extensive record on stage, on screen, and behind the scenes. She was a member of El-Hakawati theatre in the 80s, and in 1991, she co-founded ASHTAR Theatre, where she has been instrumental in directing and devising several productions for the company, among which Richard II toured to Shakespeare’s Globe Theatre (2012). Iman is also the initiator of the projects ‘100 artists for Palestine’ (2003), ‘The Gaza Mono-Logues’ (2010), and ‘The Syrian Monologues’ based on the stories of Syrian refugees (2015-2016). Between 2014-2016, she coordinated the ‘One Billion Rising’ in Palestine, a global call to end violence against women and girls. Iman is a board member of the Palestinian Performing Arts Network and other Palestinian art organizations.

 

1920X2344_ARTIST_BANNERS_WEB_YESIM

YESIM OZSOY

Ανάμεσα στο Υποσυνείδητο, το Παρελθόν και την Πραγματικότητα

Ποια είναι η σύνδεση μεταξύ υποσυνείδητου & δημιουργικότητας, αλλά και αυτή μεταξύ συνειδητού & πραγματικότητας; Στο εργαστήριο αυτό, η θεατρική συγγραφέας και σκηνοθέτις Yeşim Özsoy προσκαλεί τους συμμετέχοντες να διερευνήσουν τη συσχέτιση των παραπάνω εννοιών-δίπολων μέσα από μια δημιουργική διαδικασία που συνδυάζει τις προσωπικές ιστορίες, την παραστατικότητα και την υποκειμενική οπτική της αφήγησης. Στη διάρκεια του εργαστηρίου, η Yeşim θα ξεδιπλώσει τη δική της δημιουργική διαδρομή στην πορεία συγγραφής και σκηνοθεσίας της ημι-αυτοβιογραφικής της παράστασης House of Hundred, την οποία οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν αμέσως μετά (Πρόγραμμα STAGE ON SCREEN). Το εργαστήριο ολοκληρώνεται με μια συγγραφική άσκηση, στη διάρκεια της οποίας το παρελθόν, το υποσυνείδητο και η σκοτεινή του πλευρά γίνονται το όχημα για την μετατροπή προσωπικών ιστοριών σε υλικό για θεατρική παράσταση.

Η Yeşim Özsoy (Τουρκία) είναι βραβευμένη  συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός και Καλλιτεχνική Διευθύντρια της ανεξάρτητης θεατρικής σκηνής GalataPerform στην Κωνσταντινούπολη. Τα έργα της, μεταξύ των οποίων ‘Stain’ (2013), ‘Love and Fascism’ (2014-2015), ‘Old Child’ (2017), ‘House of Hundred’ (2019), ‘Deserted Shores/Negative Photographs’ (2021), που στην πλειοψηφία τους εκκινούν από βιογραφικά/αυτοβιογραφικά στοιχεία και προσωπικές ιστορίες για να μπλεχτούν δημιουργικά με τη μυθοπλασία, έχουν μεταφραστεί σε αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, καταλανικά, ρωσικά και ιταλικά, και έχουν φιλοξενηθεί σε διεθνείς σκηνές και φεστιβάλ (Teatre Lliure, Maxim Gorki Theatre, Wiesbaden Staatstheater, Istanbul International Theater Festival κ.α.). Το 2006, η Özsoy ξεκίνησε το New Text Project – μια πρωτοποριακή πρωτοβουλία για την πυροδότηση νέων θεατρικών έργων, η οποία εξακολουθεί να δίνει σημαντικό βήμα στην εκπαίδευση και ανάδειξη μιας νέας γενιάς θεατρικών συγγραφέων μέσα από εργαστήρια δημιουργικής θεατρικής γραφής καθώς και μέσα από τη μετάφραση και σκηνοθεσία σύγχρονων έργων του παγκόσμιου ρεπερτορίου.  

Between the Subconscious, the Past, and Reality

“After the outbreak of the revolution in Syria in March 2011, I wanted to continue my focus on documentary theatre. In fact, I became more obsessed with it; but I was not exactly interested in a literal transfer of the facts, but rather in the reshaping of some of those facts, as they occurred, into a theatrical form. The basic point was to present these facts to the spectators and hold them responsible for what they choose to do with them. Today, I realize that this approach was my response to a growing feeling that people outside Syria did not know what was going on inside it. I felt that theatre (and art in general) can communicate things differently from the press, the news, or think tank reports. I tend to believe that theatre creates a unique relationship with the audience. Watching a live performance is an experience that leaves long-lasting impressions and memories. Gradually, however, I abandoned my preoccupation with pure documentary formats and started to merge documentation with fiction. But then came a paradox: whenever I used my imagination to craft a story about Syria, I discovered that the fictional dimensions seemed more realistic than reality itself. This inevitably led to an essential question: How do we make theatre in times of great upheavals? And what are the boundaries between documentation and fiction in a similar context? I will try to address these issues by sharing with the audience my personal journey of making theatre in the last decade”. 

Mohammad Al Attar (Syria) is a playwright & dramaturge born in Damascus. He obtained a degree in English Literature, followed by a degree in Theatre Studies from the Higher Institute of Dramatic Arts, Damascus. Mohammad completed his studies with a Master’s degree in Applied Theatre at London’s Goldsmiths University. His plays (‘Withdrawal’, ‘Online’,’ Look at the street...this is what hope looks like’, ‘Could You Please Look into the Camera?’ ‘While I was waiting’ and more) were staged at various international festivals and venues around the world.  For most of his plays, he joined forces with the Syrian director Omar Abusaada. Their performances take place on the boundary between fiction and documentation. Together, they completed their theatrical trilogy of adapting Greek tragedies dedicated to the lives of women seeking refuge from war. Following ‘The Trojan Women’ (2013) in Jordan, and ‘Antigone’ (2014) in Lebanon, ‘Iphigenia’ was staged at Volksbühne, Berlin in September 2017. In Berlin, Al Attar has also premiered ‘Aleppo, a Portrait of Absence’ at HKW. His play ‘The Factory’, a co-production of Ruhrtriennale Festival and Volksbühne, premiered in August 2018. His recent play ‘Damascus 2045’ was produced by Theater Powzechny in Warsaw and Theater Freiburg in Germany.