Το εναρκτήριο πάνελ του Συμποσίου επιχειρεί μια αναγνωριστική, δυναμική συζήτηση γύρω από τους ορισμούς, τα περιεχόμενα, τις μεθόδους, τις αισθητικές προσεγγίσεις, και εν τέλει τα όρια του θεάτρου ντοκιμαντέρ. Τι είδους σκηνικά εγχειρήματα συναντάμε στο καλλιτεχνικό πεδίο που χαρακτηρίζεται ως θέατρο ντοκιμαντέρ ή θέατρο ντοκουμέντο ή θέατρο του πραγματικού; Από την έρευνα αρχείου μέχρι τους experts on stage, και από την αναπαράσταση της μαρτυρίας μέχρι τον ποιητικό ρεαλισμό, διαπιστώνουμε μια δυναμική παρουσία του θεάτρου ντοκιμαντέρ στη σύγχρονη ελληνική αλλά και παγκόσμια σκηνή, γεγονός που φέρνει στο προσκήνιο επίμαχα ερωτήματα: Ποια είναι η σχέση του με την τεχνολογία και την κοινωνικοπολιτική συγκυρία; Υπάρχουν όρια στην καλλιτεχνική ελευθερία των δημιουργών; Τι βαραίνει περισσότερο: η αισθητική εμπειρία ή η αποτύπωση και ανάδειξη του πραγματικού; Με ποια εργαλεία αξιολογεί η κριτική τις παραστάσεις αυτού του είδους και γιατί στέκεται συχνά αμήχανη απέναντι τους;

Το δεύτερο πάνελ του Συμποσίου εμβαθύνει στην έννοια του «πραγματικού», δίνοντας έμφαση στην οντολογία και δεοντολογία του θεάτρου ντοκιμαντέρ. Τι είναι «πραγματικό» και πώς το προσεγγίζουμε; Ποιες διαστάσεις παίρνει η έννοια της «αναπαράστασης»; Ποιος μιλάει, και εξ ονόματος τίνος; Πώς διαχειρίζονται οι δημιουργοί κοινωνικοπολιτικά φορτισμένα ζητήματα ή και ευαίσθητες, προσωπικές εμπειρίες; Και τι σημαίνει για τους ανθρώπους που μοιράζονται τις εμπειρίες αυτές η μεταγραφή τους σε σκηνική πράξη ή και η συμμετοχή τους σε αυτή; Τέλος, «δικαιοδοτείται» το θέατρο ντοκιμαντέρ να καταπιάνεται με ζητήματα του σήμερα, όσο ακόμα η Ιστορία γράφεται, ή είναι προτιμότερη η ιστορική απόσταση, ο αναστοχασμός και η επίκληση στη μνήμη;

Σε ποιους απευθύνεται το θέατρο ντοκιμαντέρ; Μπορεί να προσφέρει εργαλεία για τη θέαση του πραγματικού, αλλά και του εαυτού μέσα από βιωματικές – συμμετοχικές πρακτικές; Το τρίτο πάνελ του Συμποσίου εξετάζει αν και πώς η φύση του θεάτρου ντοκιμαντέρ μπορεί να προσελκύσει ανθρώπους που δεν ανήκουν στην κατηγορία του «θεατρόφιλου κοινού», αλλά και να επαναπροσδιορίσει την παραδοσιακή έννοια του κοινού ως αποδέκτη, διαρρηγνύοντας τα όρια μεταξύ σκηνής και πλατείας. Με άξονα την εμπλοκή στη δημιουργική διαδικασία ανθρώπων που δεν φέρουν καλλιτεχνική ιδιότητα, η συζήτηση εστιάζει στη δυναμική σχέση του θεάτρου ντοκιμαντέρ με επιμέρους κοινότητες και στη λειτουργία του ως εργαλείου συμπερίληψης, προσωπικής ανάπτυξης και δημιουργικής έκφρασης.

Το τελευταίο πάνελ του συμποσίου είναι αφιερωμένο σε αυτό που προηγείται κι εκείνο που έπεται της σκηνικής εμπειρίας μιας παράστασης θεάτρου ντοκιμαντέρ. Η πρακτική του θεάτρου ντοκιμαντέρ είναι συνδεδεμένη με εκτεταμένη ερευνητική διαδικασία ως αναπόσπαστο κομμάτι της δημιουργικής διαδρομής, θέτοντας το ζήτημα της απρόσκοπτης υλοποίησης και υποστήριξής της, απαλλαγμένης από το βάρος του καλλιτεχνικού παραδοτέου. Την ίδια στιγμή, η συζήτηση ανοίγει στη χωροχρονικά και κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένη φύση και τη βιωματική εμπλοκή των συντελεστών του θεάτρου ντοκιμαντέρ – ιδιαιτερότητες που θέτουν μια σειρά από ερωτήματα για το «μετά»: είναι δόκιμη/εφικτή η μεταγραφή του από άλλη δημιουργική ομάδα; Μπορούν τα κείμενα των παραστάσεων να σταθούν ως αυτόνομα θεατρικά έργα της σύγχρονης δραματουργίας; Ποιος είναι ο αντίκτυπος της δραματουργίας του «πραγματικού» στην πραγματική ζωή;